. . . . . . . .
Zl n8 2006
Alles rakelt weer op..
Enorme verlangens,, mekaar op willen vreten..
Boosheid.. waarom zo’n enorme egoistische hufter geweest..
Waarom????????
Bewijs ej maar!! Hou je van mij?
Zul je me weer kwetsen?.. dat weetje niet..
Je kan tog wel zegge dat je dat niet weer doet!!! Eikel!! Egoïst.! heb je er dan niks van geleerd!!
Enorme veranderingen die moeten optreden..
Je hebt mij zooo gigantisch veel pijn gedaan, gekwetst.. oeeffff dat wil ik geen 2de keer..
En nu? Tja wat wil ik??
Vechten,, maar doe jij dat ook??
Of is nu alles voor jou koek en ei????????
Zomer 2006 Dankbaar zijn.
Moet ik je dankbaar zijn?
Dankbaar dat jij er een einde aan hebt gemaakt?
Moet ik mezelf verwijten, dat ik mezelf zo heb gekweld?
Mezelf verwijten dat ik er niet aan toe gaf?…
. . . . . . . .
Voel mij sterk 26/07/08
Ik voel mij sterk! heel sterk!
Niemand die hier iets aan kan doen.
Mijn vrienden zijn super en ik hou van hen!
Echte vrienden, die ik kan vertrouwen.
Die er altijd voor mij zijn.
Die mij niet zomaar verlaten.
Die eerlijk en oprecht zijn.
Die mij niet zullen kwetsen.
Waar ik mee kan lachen, huilen en praten.
Gewoon helemaal super!
Ik heb je niet meer nodig.
Vrienden zijn wil nu niet, past nu niet.
Dit bestaat niet zonder vertrouwen, eerlijkheid en oprechtheid.
Vechten, dat is wat jij moet doen!
Vechten om alles terug te winnen.
Ik voel mij sterk! Nu onze vriendschap nog…
. . . . . . . .
Woede 16/07/06
Woede, ontzettende woede dat is wat er in mij rond schuilt..
Ik wil je op bed smijten en vertellen dat jij mijn leven niet kan lijden.
Vertellen hoe het in mekaar steekt..
Vertellen dat ik alles nu niet meer van je neem.
Maar dat jij alles nu maar van mij neemt.
Ik wil dat je je mond houd en luistert
Ja kan niet zomaar alles weggooien als of t oud vuil is, begrijp je!
Ik heb rechten en wil hier bij horen.
Jij verteld mij hoe het gaat en ik kan het nemen of gaan.
wij waren samen! Wij waren 1!
Dit kun je niet maken! ik wil wil het weten..
NU!!
Oef.. het klopt gewoon niet, dit hoor je met mij te delen..
Ik weet niet wat ik wil.. wel/niet bij jou zijn…
Je bent me te dierbaar, ik kan jou niet weggooien als oud vuil.
Alleen mijn vertrouwen naar jou toe is aangetast
Hoe kan dit goed komen? gewoon doorgaan?
Waarom vertrouwde je mij niet?
En heb je me willen behoeden voor het kwade? Waarom heb je me niet verteld waar ik aan toe ben?
Wat was dat bij het zl meer? In de beuk? S’avonds in bed? Wat was dat? Wat was ik?!! Een lust? Dat maak je de kat wijs.. het was iets het moest iets zijn geweest,, zo ben jij nie, jij bent braaf en absoluut niet gevoelloos!
Was het jou manier van afscheid nemen?
Afscheid nemen van iets waar je eigenlijk geen afscheid van wil nemen?
Wat dacht je toen? Ik wil laten zien wat ik in de kast heb hangen?
Oef.. wat een frustratie..
Alles tolt in mijn hoofd.
Vermoeidheid, maar tegelijkertijd bang, bang voor het slapen, bang voor de nachten..zal die weer eeuwig en alleen zijn?
Met jij, die alleen maar rondjes draaft in mijn hoofd en vragen achter laat..
Alsmaar elke dag opnieuw..
Ik wil je alles vertellen, alles tegelijk.
Maar lukt dat wel? Zal ik je dit laten weten of denk je: stik, wat moet ik hier mee..
Woorden, telkens meer woorden op papier, stoppen wil niet mijn gedachten gaan en zij bewegen mijn vingers geleidelijk over het papier.
Te moe om te slapen, te moe om wakker te zijn.
Tranen die ik goed heb kunnen weg stoppen, achter mijn lach, die prikkelen in mijn ogen…
Oef.. bevatten doe ik het wel en niet. Is het een droom? Was alles een droom?
Nee, zo perfect was alles niet. Niets is perfect. En dan,, jij krijgt een nieuw leven, en ik? Ik ben niet meer nodig. Ik moet weg. En gewoon af en toe langs komen als gewoon “een”vriendin. Kan ik dat? Wil ik dat?
Ik snap niet waarom je je woorden naar mij toe hebt verdraaid. Het ligt aan werk, het ligt aan de nieuwe situatie, ik slaap hier slecht door. Dat waren jou woorden. Je kan toch vertellen dat je over mij in de knoei zit. Je kent me toch. Ik had je begrepen. We hadden er toch samen uit kunnen komen 2 volwassen mensen. Hoe kon ik nou weten dat jij het moeilijk had om mij. Hoe kan ik je begrijpen? Hoe kan ik je vertrouwen, moet ik me schuldig voelen, over het feit dat jij je rot voelde over mij? Zonder dat ik dit wist? Had het me dan verteld!! Had het met mij gedeeld, jou pijn kon je delen met mij en ik had mijn pijn kunnen delen met jou. Dan hadden we er samen aan kunnen wennen en kunnen accepteren. Dat dit gedeelte tot het einde had moeten komen. een goed einde, vriendschap, dat voort zou duren. Maar nu, nu heb je egoïstisch helemaal in je uppie de beslissing genomen.
